Globalleşen bir ülkede yaşamak; kültürel çeşitlilik, hızlı bilgi erişimi, gelişmiş teknoloji ve uluslararası kariyer fırsatları gibi avantajlar sunarken, aynı zamanda adaptasyon zorlukları, dil bariyerleri, yüksek yaşam maliyetleri ve yalnızlık hissi gibi dezavantajları da beraberinde getirir. Bu süreç, açık fikirli olmayı ve sürekli öğrenmeyi zorunlu kılan dinamik bir deneyimdir.
Küreselleşme süreci son çeyrek yüzyılda bilgisayar teknolojisindeki inanılmaz gelişme, ticari engellerin kaldırılması ve çok uluslu şirketlerin politik ve ekonomik güçlerinin artmasıyla hız kazanmıştır. Bu süreçte birlikte, insanların, malların, sermayenin ve bilginin dolaşım hızı olağanüstü artmış ve etki alanları genişlemiştir.
Başka bir bakışla küreselleşme, içinde bulunduğumuz toplumsal durumu küreselliğe dönüştüren toplumsal süreçleri ifade etmektedir. Yani küreselleşmenin özünde, insanların birbirleriyle ilişki tarzlarında değişiklikler bulunmaktadır. Bu bakımdan 16. yüzyıldan beri adım adım ortaya çıkan modernite durumunu yavaş yavaş geride bırakarak, küreselliğin yeni bir durumu olan küreselleşen dünya iletişiminin önemi ve yeni boyutları ortaya çıkmaktadır.
Tarihin ilk çağlarından itibaren insanlar ve toplumlar arasında gerçekleştirilen en temel etkinliklerden biri olan iletişim, ekonomik, toplumsal, kültürel ve teknolojik değişim ve gelişmelerle yeni anlamlar ve unsurlar kazanmıştır. Başlangıçta az sayıda insanın ilkel araçlarla ya da yüz yüze yöntemlerle gerçekleştirdiği bir etkinlik olan iletişim, giderek kitlesel hale gelerek telefon, telgraf ve teleks gibi teknik araçlarla gerçekleştirilmeye başlamıştır.
Küreselleşmenin hız kazandığı 21. yüzyıl ise öznesi bilgi olan, bilginin üretimini, dağıtımını ve paylaşımını sağlayan teknolojik araçların egemen olduğu bir çağdır. Kentlerde artan nüfus yoğunluğu, altyapı ihtiyaçları ve çevresel riskler dikkate alındığında; sürdürülebilir şehircilik anlayışının güçlenmesi bir zorunluluk olarak ortaya çıkmaktadır.
Bu bağlamda TÜSKİAD tarafından gerçekleştirilen araştırma, analiz ve proje geliştirme faaliyetlerinin ilgili paydaşlar arasında koordinasyonun arttırılmasına ve politika üretim süreçlerinin desteklenmesine ek katkı sunduğu değerlendirilmektedir.
